Maart is weer voorbij, daarom mijn highlights van de afgelopen maand. Dat waren zeker deze drie posts:
kooien
spelen met Noa
grondaanval
Vooral de grondaanval, en hoe ik hier op gereageerd heb is een echte eyeopener. Ik heb zeker wat geleerd. Ook van de post kooien, wat ik inmiddels weer teruggedraaid heb, heb ik heel wat geleerd.
Gisteravond heb ik nog een tijdje op mijn tablet naar filmpjes zitten kijken van de hondenfluisteraar. Ik heb zomaar de indruk dat zijn techniek toe te passen is op papegaaien. Ik zal hier binnenkort op terugkomen.
Dit is niet een blog over papegaaien, waarbij alles zo goed gaat, ze zo lief, mooi, slim e.d. zijn. Die websites zijn er al genoeg. Nee, dit wordt de realiteit over het houden van een mannelijke blauwvoorhoofd amazone, de zogenaamde pittige amazonesoort, die extreem agressief kan zijn. Ik start dit blog op het moment dat ik het eigenlijk allemaal niet meer weet, en mijn zoektocht begint naar een oplossing.
Blauwvoorhoofdamazone
Posts tonen met het label highlights. Alle posts tonen
Posts tonen met het label highlights. Alle posts tonen
maandag 1 april 2013
vrijdag 1 februari 2013
highlights januari 2013
Het is opmerkelijk dat deze eerste maand van het jaar heel
goed is verlopen. Ik bedoel daarmee, dat er geen agressie naar mij toe is
geweest. Onder elkaar bakkeleien de grijze roodstaart en de amazone nog wel
regelmatig. Nu ze wat meer samen op de klimboom zitten neemt het ruziën wel
toe. Soms jagen ze elkaar er van af, meestal jaagt Noa Max van de standaard.
Noa klimt ook zelf op de klimstandaard, speelt met het nieuwe speelgoed. Max
zit vaak, ook als ik even afwezig ben, buiten zijn kooi. Hij vindt dat prettig.
Zes uur ’s avonds is voor beiden altijd een luidruchtig moment. Dan zijn
ze druk en schreeuwerig. Het nieuwe speelgoed en de daglichtlamp zijn
deze maand ook geïntroduceerd. Waarom ik het opmerkelijk vind, is dat de kerst
net achter de rug is en het opruimen van de kerstspullen meestal veel onrust
veroorzaken. Die onrust is er zeker wel geweest, maar dat heeft zich niet geuit
in bijten. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik wel een paar maal de oordoppen heb
gehanteerd en zodoende de ergste schreeuwen heb kunnen opvangen. Hierdoor zijn
de spanningen niet opgelopen. Nog steeds is het zo dat ik – als ik de kamer
verlaat – zeg dat “ik zo terug ben” en als dat niet al te lang duurt, dan
wachten ze zonder te schreeuwen op mijn terugkomst. Iets waar ik heel gelukkig
mee ben. Door werkzaamheden rond de kooien beter te plannen, heb ik ook veel
onnodige beten kunnen vermijden. Toch loopt het soms nog wel eens anders. Zie
mijn blog van zondag de 27e.
Abonneren op:
Posts (Atom)