Blauwvoorhoofdamazone

Blauwvoorhoofdamazone

vrijdag 31 augustus 2012

Ara

Foto genomen tijdens de Rhoonse Dierendag.

woensdag 29 augustus 2012

Kritische benadering


Dierendag in Rhoon bezocht, waarbij ik een korte lezing van Jan Hooimeijer, vogelarts van de 
Kliniek voor Vogels bijwoonde. Hij gaf informatie over de achtergronden van papegaaien en parkieten en veel voorkomende gezondheidsproblemen en gedragsproblemen. Hij is erg kritisch, maar door die kritische benadering van interactie mens/dier, ben ik wel anders naar mezelf in combinatie met de papegaaien gaan kijken. Het heeft mij geholpen. Ik zal daar later nog op terug komen.  Interessante informatie is te vinden op zijn website.
De grijze roodstaart is mee geweest, in de reiskooi weliswaar, maar al snel was ik overgehaald om haar er uit te laten. Zij heeft nadat ze even moest wennen, genoten van de dag. 
De grijze roodstaart zit bij deze mevrouw. Ik heb net van haar een demonstratie gehad "nagels verzorgen bij papegaaien".

maandag 27 augustus 2012

Ara's in Blijdorp

Foto, genomen tijdens de vrije vlucht show in diergaarde Blijdorp.

zondag 26 augustus 2012

Goed en slecht


Vogels hebben geen idee of ze goed of slecht doen, ze zijn zogenaamd amoreel. Ze voelen geen spijt als zij een hap hebben genomen uit de bank of iets dergelijks. Ze schamen zich ook niet als ze geen goed gedrag hebben getoond. Ze zijn wat ze zijn, tam, liefdevolle en betrouwbare dieren. Liefde en respect moet worden verdiend – dit zal niet lukken in een dag, een week, of misschien zelfs een maand, maar het zal komen.

zaterdag 25 augustus 2012

Gelukkige papegaai


Hoe krijg ik een gelukkige papegaai? Dat is mijn alomvattende vraag. Ik ben steeds verschillende details aan het uitzoeken en beschrijven, maar de vraag is natuurlijk, hoe krijg ik ze gelukkig. Ik realiseer me dat ze veel alleen zijn omdat ik een drukke baan heb. Zij hebben speeltjes, die ik vaak afwissel. Maar voldoen die aan hun avontuurlijke karakter? Soms verstop ik wat voer, of ze krijgen papier om te scheuren, maar avontuur?
Mijn voornemen is om de Amazonepapegaai op een touwring te leren opstappen, zodat mijn handen wat veiliger zijn. Dat is de eerste belangrijke stap. Als ik dat voor elkaar krijg, dan kan ik hem ook weer meenemen naar andere ruimtes in huis en uiteindelijk weer mee naar het park voor een wandeling.
Dus: opstappen op touwring, woord leren “telefoon”, fluiten. En echt quality time plannen.  
De grijze roodstaart is makkelijker mee te nemen, dat ga ik dagelijks proberen.
Kortom, het hebben van papegaaien is niet een hobby, maar een manier van leven. 

vrijdag 24 augustus 2012

Zingende amazonepapegaai



Je gelooft het bijna niet, maar omdat amazones gek zijn op muziek, vooral opera-achtige zang vinden ze mooi, doen ze dit dan ook relatief gemakkelijk na. Geniet er van.

donderdag 23 augustus 2012

Wandelen.




Wandelen, het lijkt zo op niks. Maar vanmiddag zat ik met tranen in de ogen in het park, samen met Max. Nog wel in een reiskooi, maar toch, ik was weer buiten met hem. Ik was zo ontroerd om te zien hoe nerveus hij eigenlijk was. Voordat hij in zijn mandje zat, terwijl hij er vroeger van genoot. Hij trilde helemaal van spanning. Ik heb hem in het mandje gelokt met een walnootje, maar uiteindelijk stapte hij toch op en kon ik hem in de mand zetten. We hebben beiden genoten van het moment.
Op de website van kliniek voor vogels las ik dat een wandeling buiten voor iedere papegaai goed is, maar zeker voor een papegaai met "gedragproblemen". Het voelde inderdaad heel goed om zo een half uurtje buiten te zijn en de vogels te horen stjilpen. Ook de grijze roodstaart genoot met volle teugen.  

woensdag 22 augustus 2012

Warmte


De warmte neemt toe, het broedgedrag neemt ook toe. Gisteravond wilde de Amazonepapegaai niet in zijn kooi om te gaan slapen. In het stikdonker zat hij op zijn kooi en als ik in de buurt kwam, zette hij al zijn veren uit en probeerde mij weg te jagen. Het was ongeveer 27 graden in de kamer en dat al enige dagen. Dit is dus ook een aandachtspunt.
We hebben aan het begin van de avond nog wel “woorden leren” gedaan, waarbij ik de telefoon laat zien, geluiden maak en “telefoon” zeg. Hij is dan attent, maar nog niet aan het praten. Hij zegt zijn eigen woorden nog.

maandag 20 augustus 2012

Spelletjes


Van een vriendin kreeg ik de tip om als een soort interactie te fluiten met de papegaaien. Helaas komt er bij mij alleen maar een schor geluid uit. Op het internet heb ik wat whistles gedownload, die gebruik ik nu om ze van iets ongewenst af te leiden. Ook heb ik een App met whistles op mijn telefoon. Je ziet dat zij hun oortjes spitsen, met een scheef kopje luisteren, en al snel fluiten ze het wijsje na.
Kiekeboe, kan ook altijd veilig, zelfs in de meest agressieve tijden.
Woorden leren in combinatie met het voorwerp tonen, heeft ook altijd de belangstelling. Ik heb een speelgoedtelefoontje. Ik houd dit in mijn hand en noem het dan telefoon. Als ze dit doorhebben, kan ik ook nog de kleur noemen, of bijvoorbeeld een vraag stellen: Wat is dit? 

zondag 19 augustus 2012

zaterdag 18 augustus 2012

Bloedheet

Het is bloedheet en de papegaaien zijn helemaal out. (En ik eigenlijk ook.)

vrijdag 17 augustus 2012

Consequent blijven


Als je wat later thuiskomt, bijvoorbeeld omdat je op bezoek bent geweest, dan vind ik het meestal moeilijk om de papegaaien toch op tijd te laten slapen. Ik zie ze dan maar kort en ik ga er van uit dat zij ook behoefte hebben om mij een bepaalde tijd te zien. Toch blijft het bij structuurbehoeftige papegaaien, zoals een blauwvoorhoofd amazone en een grijze roodstaart van belang om de slaaptijden te hanteren. Ik betrapte me er van de week een keer op. Dat ik dacht, ach laat ze nog maar even zitten. Dat is natuurlijk niet goed. Consequent zijn! Papegaaien hun rust gunnen is ook houden van. 

woensdag 15 augustus 2012

vakantie voorbereidingen

De vakantie staat al bijna weer voor de deur en de spanning slaat toe. Hoe krijg ik Max in zijn reiskooi?  Hoe gedraagt hij zich op zijn logeeradres. Hoe moet dit, hoe moet dat? Deze spanning is natuurlijk niet goed voor de papegaaien. Hoe doen andere mensen dat? Ik ga proberen om alles op een rijtje te zetten en zo min mogelijk spanning te tonen in de omgeving van de papegaaien.
Op dit moment zitten de papegaaien rustig in de kamer, terwijl ik op mijn werkplek deze blog maak. Ze schreeuwen niet, er wordt niet agressief gedaan.

Omdat de tijd voordat ik met vakantie ga en de dieren naar hun vakantieadres moet brengen, toch altijd al wat stressvol is, heb ik besloten de Amazone eventueel in zijn logeerkooi mee te nemen als het niet lukt hem in zijn reismand te krijgen. Dan maar achterin de auto. Zo, deze gedachten en dit besluit geeft al veel rust. (Het blijven wilde dieren, en ze doen nu eenmaal niet altijd wat we van ze verwachten.)

dinsdag 14 augustus 2012

Heftige vogel

Vanavond is het weer verschrikkelijk. De Amazone is weer bezig. Als ik thuis kom uit mijn werk, verwelkomt hij mij, peuzelt z'n eten op en nestelt zich op de speel standaard. Daar gaat hij mij met de meest lieve woordjes en geluiden lokken. Als ik naar de littekens op mijn handen kijk, ben ik gewaarschuwd. Hij is in staat om je te verleiden. Ik fluit, roep hem en we spelen kiekeboe, maar ik blijf uit zijn buurt. In zijn meest fluffy stand nodigt hij mij uit om te komen krauwen. Ik doe dat niet, maar pak een touwring waarop hij kan opstappen. Dat doet hij niet maar probeert mij weer aan te vallen. Met heel zijn lijf en flitsende ogen zet hij de aanval in. Ik feliciteer mezelf dat ik deze heb kunnen ontwijken.
Volgens advies, draai ik me om en loop weg. Vervolgens zet hij zijn volumeknop op 18, ik verlaat de kamer. Ik probeer na te gaan wat er is gebeurd? Heeft hij te lang in zijn kooi gezeten, en lokt dat hormonaal gedrag uit? Ik weet het niet. Wat een heftige vogel is dit! En wat geraffineerd.

zondag 12 augustus 2012

agressief gedrag



Ik lees: “als een papegaai zich in het bijzonder gebonden voelt aan een persoon (en dat is in het geval van Max zo) dan kan hij deze persoon gaan zien als zijn partner en sterk gaan reageren als anderen deze persoon benaderen. Bijten is dan een poging om dominantie te tonen. Als eigenaren hun dominantie niet al langere tijd tonen, kan dit voorkomen. Als dit door gedrag plaatsvindt, dan moet de vogel niet gestraft worden of men moet niet sterk agressief reageren, maar de oplossing is de papegaai terug op zijn kooi zetten en geen aandacht meer geven. Het beste antwoord op agressief gedrag is dus geen antwoord en geen aandacht. De papegaai zal snel beseffen dat zijn gedrag niets uithaalt. “

zaterdag 11 augustus 2012

Verandering van voeding


Mijn papegaaien eten beiden Harrinsons brokken. De lifetime coarse. Mogelijk is deze brok te rijk voor Max. Het is denkbaar dat hij hierdoor het gehele jaar in voorjaarstemming is. Ik heb een andere brok geprobeerd, maar ook dit heeft geen invloed gehad op zijn gedrag. Even leek het erop dat het werkte. Of misschien wilde ik het wel heel graag. Wanhopig struin ik het internet af. Er staan wel soortgelijke verhalen gepubliceerd, maar altijd voor de duur van hooguit twee tot drie maanden. Gedragsmatig, wat doe ik verkeerd!
Na de vakantie hoor ik van de oppas dat Max lief is geweest, geen centje pijn. Geen agressief gedrag. Mogelijk is verandering van huis voor hem aanleiding in zijn gewone stemming terecht te komen.  Nog steeds hoopvol. 

foto gemaakt in het park

Een van de schaarse momenten, waarop Max nog wel mee kan naar het Park.

vrijdag 10 augustus 2012

Vermijden


Ik ontloop het probleem een beetje. Ik stop oordopjes in mijn oren en loop met een grote boog langs de kooi. Het wordt najaar en de vakantiepapegaaien komen drie weken logeren. Max moet ik veelal apart houden, omdat hij bijt, en de andere papegaaien verjaagt. Hij zit als een soort koning boven op de speelboom, terwijl de anderen zich over de grond uit de voeten maken. Ik moet extra oppassen omdat hij ook naar pootjes bijt.  Ik plan zijn vrijheden buiten kooi, zodat de anderen veilig zijn. Ik vraag me toenemend af of dit wel een leuk leven voor hem is. 
Ik surf het internet af en vind een cursus over papegaaiengedrag. Ik besluit de webmaster van de site te mailen en mijn wanhoop uit te spreken. Ik word meteen teruggemaild met enkele tips.  Zij geven een cursus,  ergens in Schiedam, dat is niet zo ver weg. Ik besluit me op te geven. 

dinsdag 7 augustus 2012

Boeken over papegaaien.


Sally Blanchard schrijft in “Companion Parrot Handbook” dat papegaaien aandacht nodig blijven hebben, ook in de broedtijd. Benader de vogel voorzichtig, en raak hem minder aan. (Hier word ik blij van, want ik voelde me heel schuldig over het feit dat ik Max niet meer op schoot liet zitten. ) Zij geeft ook nog als tip om de vogel te trainen op te stappen op een stok of touw, zodat hij ook in de broedtijd onder controle te houden is, zonder dat je gebeten wordt.
In “Papegaaien van A tot Z” schrijft Thiely de Moor een heel stuk over hoe partnergedrag kan worden voorkomen. Zij beschrijft het als dat de papegaai leeft in een groep, en zo ook het gezin (inclusief de hond) als een groep ziet. Binnen die groep heeft de papegaai familie en vrienden én een partner. Met die partner gaat het er soms ruw aan toe. Er wordt ook regelmatig gevochten om de dominantie uit te vechten. Zo ook als de papegaai jouw als partner is gaan zien. Streef er naar om een vriend te worden, d.w.z. begrenzen, regels stellen e.d. Interessante dieren eigenlijk, die papegaaien.  

Ik zal overigens ook een boekenlijst aanmaken.


maandag 6 augustus 2012

Gedragscursus


Gedragscursus
Ik had, toen ik Max pas had, al eens een cursus gedaan. Het was een vierdaagse cursus, waarin de algemene verzorging, gedrag en trainingen aan bod zijn gekomen. Ik bladerde de informatie nog eens door. Iets over partnergedrag misschien, Ach nee, ik laat Max nooit op mijn schouder zitten, ik raak zijn lijf nooit aan, hooguit even kopje krauwen. Met het voeren zat ik nog wel even. Amazones zijn wat gevoelig, ze worden eigenlijk alleen gevoerd als ze ziek zijn en dan wel door hun partner. Max wordt dagelijks door mij gevoerd.  Hmm. Nu ik het zo schrijf, is dat nog wel een aandachtspuntje.
Trainen vind ik erg moeilijk met een papegaai die niet helemaal betrouwbaar is. Negen van de tien keer reageerde hij op mijn trainingspogingen, met opgewonden gedrag: een groot uitgewaaierde staart, felle ogen. Als ik hem liet draaien op een stok, of iets anders eenvoudigs, dan eindigde de training meestal in tranen, mijn tranen wel te verstaan. Een beet bleef meestal niet lang uit.
Ik ga m’n voorraadje boeken raadplegen. 

Bezoek aan de dierenarts

Zoals gezegd, heb ik een afspraak gemaakt bij een dierenarts - niet helemaal gespecialiseerd in papegaaien - maar bij mij vorige bezoek aan haar, straalde ze veel vertrouwen uit.
Max vond het leuk om mee te gaan, en in de auto zat hij te kletsen. In de wachtruimte ging ook nog alles goed. Daarna stond de reiskooi op de behandeltafel en lichtte ik de dierenarts in over het probleem. Hm, was haar reactie. Ik moet hem even onderzoeken. Tja, zei ik, een waarschuwing is misschien wel op z'n plaats. Dat wuifde zij weg. Ik mocht ook niet helpen om hem uit zijn reiskooi te halen. Ze ging te werk zoals ik dat al eerder gezien heb, met een handdoek en hem zo proberen te vangen. Hij liet zich overrompelen en zat half in de handdoek. Hij klemde zich vast met zijn nagels rond haar vinger. Dit moet verschrikkelijk pijn hebben gedaan. Ik heb de poot losgemaakt, waarna Max ontsnapte en op de grond terecht kwam. "Dat is een kwaaie", was haar reactie en ik beaamde dat. Hij is ook erg mager, maar meer onderzoek kon zij niet meer doen.Max liet zich niet meer onderzoeken. Met de mededeling dat zij contact ging zoeken met Utrecht, en zij mij op de hoogte zou houden, verliet ik de praktijk. Na enige tijd hoorde ik dat het hoogstwaarschijnlijk "iets gedragsmatig zou kunnen zijn". En nu?

zondag 5 augustus 2012

Wat is er mis met mijn amazone?

Ongeveer een jaar geleden gebeurde het, zomaar ineens. Als donderslag uit heldere hemel. Max, mijn 10 jaar oude Blauwvoorhoofd amazone zit op mijn knie, zoals wel vaker. Maar hij is toenemende onrustig, flitsende ogen, soms ligt hij plat als een eend. Ik besluit hem terug op zijn kooi te zetten, want dit bevalt mij helemaal niet. Ik laat hem opstappen en zodra ik zelf opsta om hem naar zijn kooi te brengen, hangt hij in mijn hand. Ik sla hem van mij af, met moeite laat hij los en valt op de grond. Mijn hand drupt van het bloed. Ik loop weg, omdat ik niet meer in staat ben normaal te denken.

Een hele tijd later, zit ik met mijn verbonden hand, te bedenken wat ik nu moet doen. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik doodsbang ben voor mijn huisdier. Vooralsnog laat ik hem zitten waar hij zit. En ik besluit een afspraak te maken met de vogelarts. Daarover later meer.