Aandacht

Vandaag iets meer over het geven van aandacht aan de papegaaien. Aandacht is erg belangrijk voor ze, maar hoe doe je dat?
Er bestaan drie trappen van aandacht:
1. gerichte aandacht
2. toevallige aandacht
3. omringende aandacht.

Gerichte aandacht is belangrijk voor de vogels. Deze vorm van aandacht is gefocused op de vogel. Dus op de hand, standaard of op schoot. Babbelen, spelen, kroelen, wassen, krauwen. Een op een met de vogel en niet af laten leiden door iets anders. Deze aandacht hoeft niet lang te duren. Meestal geeft de papegaai aan, wanneer het klaar is.

Toevallige aandacht is gemakkelijker. Dit is de tijd dat de vogel bij je zit, met iets aan het spelen is, of zijn veren aan het doen is. Jij kan dan bijvoorbeeld ook even een tijdschrift in bladeren. Geen probleem. Af en toe even naar hem kijken of praten, fluiten etc. Meenemen naar de keuken als je gaat schoonmaken, of iets dergelijks.

Omringende aandacht. Dit is voor een grijze roodstaart erg belangrijk. Ik heb er al eens eerder iets over geschreven. Steeds zeggen als je de kamer verlaat: "ik ben zo terug", als je terugkomt: "hi, wat ben je aan het doen"? Dit wordt echt binnen de kortste keren een gewoonte en het zelfvertrouwen van de papegaai groeit enorm. Bovendien hoeft de papegaai niet steeds harder te roepen om jouw aandacht te krijgen. In de natuur blijven papegaaien ook steeds in contact met elkaar door te roepen (schreeuwen). Roep gewoon vanuit de andere ruimte "ik ben hier"! Het werkt echt.

Hierbij doe ik nog een filmpje met een schreeuw van Max, als contact call. Als mijn afwezigheid te lang duurt en ik geen reactie geef op zijn zachtere roep. Dit is dus niet de goodmorning call, die is nog eens 5 keer erger.

Baas weg, schreeuwen!

Jaren zal ik met dit probleem. Mijn valkparkiet is daarmee gestart, daarna heeft de amazone het overgenomen en uiteraard deed de grijze roodstaart lustig mee. Schreeuwen zodra ik maar eventjes de kamer verliet. Eerlijk waar, gek werd ik daarvan. Ik heb heel veel geprobeerd. Niets mocht een langdurig resultaat hebben. Mogelijk omdat ik zelf na verloop van tijd vergat te prijzen als zij eens niet schreeuwden.
Toen liep ik tegen het boek aan "de papegaai die dacht dat ze een hond was" van Nancy Ellis-Bell. Zij beschrijft haar ervaringen met een wildvang Ara. Zijn schrijft dat ze met deze vogel om wilde gaan op basis van fair play. Dat sprak me aan. Duidelijk en eerlijk zijn en aangeven wat je gaat doen, zodat de papegaai leert je gedrag met je woorden te combineren.
Dit was bij mij thuis een succesformule. Steeds hield ik dit in mijn achterhoofd: fair play. Seconde voor halve minuten verdween ik uit zicht, maar steeds met de woorden "ik ben zo terug", "ik kom vanmiddag terug", als ik wat langer weg zou blijven. In eerste instantie hadden ze niet eens de kans om te schreeuwen, want dan was ik al weer en prees ze enthousiast. Steeds duurde de tijdspoze langer. En nu na maanden kan ik zeggen, het is gelukt. Ik kan nu langere tijd, bijvoorbeeld een kwartier, de kamer verlaten, zonder dat ze me hor en dol maken van het schreeuwen.