Aandacht

Vandaag iets meer over het geven van aandacht aan de papegaaien. Aandacht is erg belangrijk voor ze, maar hoe doe je dat?
Er bestaan drie trappen van aandacht:
1. gerichte aandacht
2. toevallige aandacht
3. omringende aandacht.

Gerichte aandacht is belangrijk voor de vogels. Deze vorm van aandacht is gefocused op de vogel. Dus op de hand, standaard of op schoot. Babbelen, spelen, kroelen, wassen, krauwen. Een op een met de vogel en niet af laten leiden door iets anders. Deze aandacht hoeft niet lang te duren. Meestal geeft de papegaai aan, wanneer het klaar is.

Toevallige aandacht is gemakkelijker. Dit is de tijd dat de vogel bij je zit, met iets aan het spelen is, of zijn veren aan het doen is. Jij kan dan bijvoorbeeld ook even een tijdschrift in bladeren. Geen probleem. Af en toe even naar hem kijken of praten, fluiten etc. Meenemen naar de keuken als je gaat schoonmaken, of iets dergelijks.

Omringende aandacht. Dit is voor een grijze roodstaart erg belangrijk. Ik heb er al eens eerder iets over geschreven. Steeds zeggen als je de kamer verlaat: "ik ben zo terug", als je terugkomt: "hi, wat ben je aan het doen"? Dit wordt echt binnen de kortste keren een gewoonte en het zelfvertrouwen van de papegaai groeit enorm. Bovendien hoeft de papegaai niet steeds harder te roepen om jouw aandacht te krijgen. In de natuur blijven papegaaien ook steeds in contact met elkaar door te roepen (schreeuwen). Roep gewoon vanuit de andere ruimte "ik ben hier"! Het werkt echt.

Hierbij doe ik nog een filmpje met een schreeuw van Max, als contact call. Als mijn afwezigheid te lang duurt en ik geen reactie geef op zijn zachtere roep. Dit is dus niet de goodmorning call, die is nog eens 5 keer erger.

Oordoppen-dag

Gisteren was het weer zo'n drama. Er wordt zeer luid geschreeuwd en ook al zit ik gewoon in het zicht van de amazone, hij schreeuwt, schreeuwt en doet er nog een tandje bij. Ik heb mijn hulp in noodgevallen er bij gepakt, mijn oordopjes. Anders is het werkelijk niet vol te houden. Vanmiddag wil ik administratie gaan doen, maar ik kan me echt niet concentreren, als ik steeds nageschreeuwd word.
Ik controleer snel mijn blog van de afgelopen weken:
1. ik heb muziek aanstaan
2. ik loop veel heen en weer (opruimen, spullen pakken in andere kamer)
3. het is somber weer
Wat zijn mijn mogelijkheden om het op te lossen.
1. afleiden
2. negeren (bijna onmogelijk, want het voelt zo vijandig dat geschreeuw)
3. Muziek afzetten

Ik ga het proberen.
Ik heb de muziek uit gezet, daarna ging het een stuk beter. Ook het heen en weer lopen, heb ik verminderd. Weer een goede reden om dit blog bij te houden, want ook nu had ik een soort reminder.

Evaluatie

Sinds de start van dit blog heb ik heel wat bereikt. Ik weet zeker dat het heeft geholpen dat ik bijna dagelijks dit blog heb bijgehouden. Alles wat ik tegenkwam, waar ik tegenaan liep, wat ik hoorde of wat ik las heb vastgelegd in dit blog. Het is makkelijk terug te lezen door de labels te zoeken. Soms als ik even minder alert was, zocht ik op m'n eigen blog terug hoe het komt dat er een terugval is.
Wat ik tot nu toe bereikt heb:
1. ik ben niet meer gebeten.
2. er wordt niet meer geschreeuwd als ik de kamer even verlaat.
3. er wordt überhaupt minder geschreeuwd.
4. het vertrouwen (van twee kanten) is aanzienlijk verbeterd.

Ik ben er nog lang niet, want het is nu najaar en dat is een relatief "makkelijk" seizoen. De dagen worden korter, de papegaai is in de rui en daarom minder hormonaal en het wordt kouder.

Baas weg, schreeuwen!

Jaren zal ik met dit probleem. Mijn valkparkiet is daarmee gestart, daarna heeft de amazone het overgenomen en uiteraard deed de grijze roodstaart lustig mee. Schreeuwen zodra ik maar eventjes de kamer verliet. Eerlijk waar, gek werd ik daarvan. Ik heb heel veel geprobeerd. Niets mocht een langdurig resultaat hebben. Mogelijk omdat ik zelf na verloop van tijd vergat te prijzen als zij eens niet schreeuwden.
Toen liep ik tegen het boek aan "de papegaai die dacht dat ze een hond was" van Nancy Ellis-Bell. Zij beschrijft haar ervaringen met een wildvang Ara. Zijn schrijft dat ze met deze vogel om wilde gaan op basis van fair play. Dat sprak me aan. Duidelijk en eerlijk zijn en aangeven wat je gaat doen, zodat de papegaai leert je gedrag met je woorden te combineren.
Dit was bij mij thuis een succesformule. Steeds hield ik dit in mijn achterhoofd: fair play. Seconde voor halve minuten verdween ik uit zicht, maar steeds met de woorden "ik ben zo terug", "ik kom vanmiddag terug", als ik wat langer weg zou blijven. In eerste instantie hadden ze niet eens de kans om te schreeuwen, want dan was ik al weer en prees ze enthousiast. Steeds duurde de tijdspoze langer. En nu na maanden kan ik zeggen, het is gelukt. Ik kan nu langere tijd, bijvoorbeeld een kwartier, de kamer verlaten, zonder dat ze me hor en dol maken van het schreeuwen.

Goedemorgen is goedenacht geworden.

De amazone heeft jarenlang de gewoonte gehad, de hele buurt goedemorgen te wensen. Dit deed hij door een paar enorme schreeuwen te geven. Dit is een bekend verschijnsel bij amazones.   Sinds een paar dagen heeft hij de boel omgedraaid, en trekt nu alle registers open net voordat hij gaat slapen. Mijn indruk is dat dit opgewonden gedrag is, wat begint met wat kleine geluiden, waaierstaart, en eindigt in een paar luide schreeuwen. Ik probeer hem wat af te leiden voordat het echte geschreeuw begint. Ik ga een liedje zingen, in mijn handen klappen en enthousiast zeggen dat hij gaat slapen. Op deze manier probeer ik dit gedrag weer te keren. En dat lukt ook echt. Verbaast kijkt hij naar mijn bewegingen. En hij is stilllllll.

Schreeuwen

Ik heb in de twee weken ontdekt dat de Amazone schreeuwt in en op zijn kooi en dat hij dat nauwelijks doet, wanneer hij op zijn klimboom zit. Ik vind het nogal frappant. Vanmiddag ontdekte ik eigenlijk het verschil. Van de week schreef ik al dat ik vind dat hij minder goed eet. Dus gaf ik hem eten en sloot hem op in zijn kooi, zodat hij niet afgeleid werd en rustig zijn pellets op kon eten. Toen ik daarna de kamer verliet, begon hij - geheel tegen wat ik de laatste dagen van hem gewend ben - klaaglijk te schreeuwen. Toen ik terug kwam gaf ik natuurlijk geen aandacht, maar ik zag wel dat hij weer plat op zijn stok zat te schreeuwen. Een half uur later heb ik hem uit de kooi gehaald, en meteen klom hij naar zijn klimstandaard. Als testje verliet ik weer de kamer, en ... je raad het al, er gebeurde niets. Geen geschreeuw, geen geflapper, niets. Ook nu ik dit stukje schrijf, in een andere kamer, geen geschreeuw. Kan toeval zijn, maar toch?