Dit is niet een blog over papegaaien, waarbij alles zo goed gaat, ze zo lief, mooi, slim e.d. zijn. Die websites zijn er al genoeg. Nee, dit wordt de realiteit over het houden van een mannelijke blauwvoorhoofd amazone, de zogenaamde pittige amazonesoort, die extreem agressief kan zijn. Ik start dit blog op het moment dat ik het eigenlijk allemaal niet meer weet, en mijn zoektocht begint naar een oplossing.
Vandaag was de papegaaienwandeling, en de weergoden waren ons goed gezind. Het was prachtig weer. Verzamelen deden we bij de kinderboerderij in het Kralingsebos. Er waren heel veel mensen gekomen met uiteenlopende vogels bij zich. De allerkleinste, Ara nobilis tot de allergrootste Hyacint Ara . De vogels hadden het alle goed naar de zin. Sommigen waren wat onrustig, zoals mijn Noa. Noa flapperde steeds met haar vleugels. Maar na een tijdje werd ze wat rustiger. Een bonte verzameling mensen en papegaaien vertrok richting het bos. Die bonte verzameling had veel bekijks. Een man vroeg: Is het nationale vogeldag of is dit toeval? Om te plagen zei ik dat het toeval was.
Op een gegeven moment streek de hele groep neer op een terras. Zelden heb ik meegemaakt dat een hele groep mensen inclusief hun papegaaien het hele terras in beslag namen. Superleuk.
De wandeling georganiseerd door de Moderne Papegaai in het Kralingse bos is verzet. Zondag hebben we hier de marathon en dan kun je haast niet in het bos komen. Het wordt zondag 28 april. Ik ga in ieder geval. Leuk voor de vogels, leuk voor mij om weer papegaaien-mensen te ontmoeten.
Het valt hij op dat de amazone altijd hetzelfde reageert
tijdens de wandeling. De amazone gaat mee in een reiskooi met daarin de touw om
op te zitten. Zodra we buiten zijn, draait hij zich zodanig dat hij met zijn
rug tegen de looprichting in zit. Opmerkelijk, want zodra ik de kooi in
de andere hand over pak, draait hij zich echt consequent om. Blijkbaar vindt hij
het prettig om die kant op te kijken. Eerst dacht ik dat het te maken had met
de wind, maar ook al blaast de wind tegen zijn veren in, hij blijft draaien.
Grappig.
Wandelen, het lijkt zo op niks. Maar vanmiddag zat ik met tranen in de ogen in het park, samen met Max. Nog wel in een reiskooi, maar toch, ik was weer buiten met hem. Ik was zo ontroerd om te zien hoe nerveus hij eigenlijk was. Voordat hij in zijn mandje zat, terwijl hij er vroeger van genoot. Hij trilde helemaal van spanning. Ik heb hem in het mandje gelokt met een walnootje, maar uiteindelijk stapte hij toch op en kon ik hem in de mand zetten. We hebben beiden genoten van het moment.
Op de website van kliniek voor vogels las ik dat een wandeling buiten voor iedere papegaai goed is, maar zeker voor een papegaai met "gedragproblemen". Het voelde inderdaad heel goed om zo een half uurtje buiten te zijn en de vogels te horen stjilpen. Ook de grijze roodstaart genoot met volle teugen.
