Babyboek van Max en Noa

 

Max, blauwvoorhoofdamazone, voor het eerst in zijn nieuwe huis. 

Max, samen met Joepie, valkparkiet, die hem heeft geholpen bij het eten.  

Slechte kwaliteit foto's, maar wel leuk om te zien, hoe baby Max langzaam groen kleurde. 

 

Noa, grijze roodstaart, als ET. 

 

 

Poten wassen

Max vindt een douche heerlijk, maar hij mag ook graag zijn poten wassen in zijn drinkbak. Hij maakt daar echt werk van. Hij laat zich tijdens het sproeien naar beneden zakken, van zijn speelboom naar zijn drinkbaak, open het klepje en stapt in zijn drinkbak. Hij trappelt met zijn poten in het water, spettert natuurlijk in het rond. Hij vindt dit echt heel erg leuk, maar ook belangrijk. De poten moeten van tijd tot tijd schoon.  

Blog bestaat 1 jaar

 

 

 

De reden waarom ik dit blog ben gestart, was dat mijn blauwvoorhoofdamazone out of control was. Hij was agressief, luidruchtig en dominant. Dit uitte zich in aanvallen vanuit zijn zitplek, als hij bij mij zat beet hij mij onverwachts, hij schreeuwde schijnbaar doelloos, gromde en domineerde het huishouden. Dit moest stoppen, omdat hij niet te handhaven was in een normaal huishouden.  Een jaar bloggen, en dat natuurlijk niet alleen, maar ook zoeken, trainingen volgen, lezen, proberen, geleerde consequent toepassen, heeft tot goede resultaten geleid. Bekijk het volgende filmpje maar. Dit is voor het eerst sinds een jaar, dat dit weer mogelijk is. Al die tijd was dit mijn grootste wens en uitdaging, en het is binnen een jaar gelukt.

 

 

Met de amazonepapegaai naar buiten, los, met gekortwiekte veren. Genieten van de buitenlucht, de afleiding. Toch gaat er nog wel eens wat fout, bijvoorbeeld het schreeuwen. Maar over het algemeen is dit een gevolg van mijn gedrag (stress, luidruchtig zijn, onvoldoende aandacht en noem maar op). Ik ga dit blog niet sluiten, ik blijft regelmatig wat posten, omdat het mezelf scherp houdt en ik zelf ook nog weleens wat terug kan lezen.

Kortwieken

Ik heb een weekje vakantie, maar heb ook hele drukke plannen. Dit betekent aandacht goed verdelen tussen papegaaien en activiteiten. Vooral moet ik er om denken niet te gaan staren, niet alles om de vogels te laten draaien enzovoort. Ik moet gewoon leven,  en mijn papegaaien leven mijn leven mee. Ze worden overal bij betrokken, maar niet als eerste, belangrijkste.
Dit is mijn geheugensteuntje. Nu gaan we genieten van het mooie weer. Eerst is Noa mee geweest naar het park. Mensen wilden foto's van haar maken. Leuk he? Toen was het Max' beurt, maar hij zat niet goed in zijn vel. Ik had het reiskooitje in de kamer gezet, mogelijk raakte hij daar toch wat hyper van. We hebben de wandeling maar uitgesteld.
Vandaag lukte dat gelukkig wel. Hij zat rustig op zijn kooi, stapte op en liet zich in de reiskooi zetten. De wandeling kon beginnen. Onderweg speelde steeds maar door mijn hoofd dat Max weer bijna als vanouds is. Een pittige, maar ook lieve vogel. Ergens op een Amerikaanse website heb ik iets gelezen over amazonepapegaaien en 10-jarige leeftijd. Er was daar iets mee!
Al mijmerend genoot ik van de wandeling.  Als ik straks thuis ben, ga ik Max kortwieken! Hij is rustig en ik kan het niet meer uitstellen. Nu durf ik het! En het is goed gegaan, geen beet, geen geschreeuw, hooguit wat verontwaardiging. 

Vanavond stress

Nu ging het fout, en niet zo'n beetje ook. Eerst 's morgens al. Ik stond met het zweet op het voorhoofd. Eten en drinken uit te delen. Veel geschreeuw. Maar toen, na een vreselijke dag op het werk, word ik ontvangen door een soort brandweersirene van 1 1/2. uur, onafgebroken. Ik kan niet meer. Hier kunnen geen oordoppen tegenop. Het enige wat ik wil is rust, rust en nog eens rust. zodra ik me bewust ben wat er aan de hand is, gaat het iets beter. Eigenlijk zijn papegaaien heksen, die je om kunnen toveren in ellendige wezens. hellup, stil, hellup. Quiet, silance, enfin snavel houden dus. Ik weet niet welke taal Venezuela amazone verstaan, maar iets minder geluid komt ook aan. this is it!

Max de sloper

Toen ik vanmorgen de kooien schoonmaakte, heb ik op de klimstandaard een nieuw stuk speelgoed gehangen. Een kolossaal hout met touw-constructie. Max is de hele dag bezig geweest met slopen. Zeer geconcentreerd wordt het speelgoed stukje bij beetje gesloopt.

Noa's kooi

 

 

Binnen een uur tijd heeft Noa haar schone kooi, de bodem bedekt met nieuwe kranten, omgetoverd in deze zooi. De amazonepapegaaien laten hun kooi meestal ongemoeid, vinden een oud tijdschrift ook wel leuk om te knippen. Maar de grijzen zijn slopers. Ook Ben gooit zijn etensbak (lees hondenvoerbak, want andere gooit hij zo door de kamer) door zijn hele kooi heen. Flinke klappen schrikken mij soms overeind, wat! Dat is Ben die speelt met de zijn bak. Ook trekt hij de krant onder de bak uit, frommelt of gooit hem uit zijn kooi. Ik heb het er maar druk mee om het huis een beetje schoon te houden.  

Samen een appel eten schept een band

 

 

Samen een appel eten. Gezellige zondagmiddag met vier papegaaien en het is echt rustig. Ik hoef het huis niet uit te vluchten. Vanmorgen heb ik de kooien en de speelplaats schoongemaakt, ook toen waren ze niet luidruchtig. Wel iets meer opgewonden dan normaal. Ik vraag me echt steeds af of ik degene ben die is veranderd, ben ik reden geweest van zoveel geschreeuw en gebijt? Maar ben ik nu ook reden van alle rust en harmonie in huis? Terwijl ik dit schrijf weet ik ook dat er straks weer een luidruchtig moment zal zijn: etenstijd. Om mezelf te controleren in die omstandigheden, doe ik oordopjes in. Zo reageer ik minder heftig, vaak helemaal niet. Ik constateer een feit: ze zijn druk. Ik loop rustig door de kamer en ben bezig met die dingen die ik doe, ik negeer het geluid gewoon. Blijkbaar is dat voldoende om die luidruchtige momenten niet nog luidruchtiger te maken en ook niet om ze uren te laten duren. 



Max

Ik weet niet wat er aan de hand is, maar Max is bijna weer de oude. Hij is lief, minder schreeuwerig, niet agressief en hij eet meer. Hele dage plat op de kooi, geen brok naar binnen en bijzonder luidruchtig en agressief, zo heb ik hem het afgelopen jaar meegemaakt en hier op dit blog ook beschreven.
Vanavond als ik thuiskom, dan zijn de amazones zeer opgewonden. Op een schaal van 1-10 kan ik stellen dat ze op ongeveer 9 zitten. Toekie schreeuwt, Max schreeuwt mee, geeft af en toe aan flinke maai aan zijn speelgoed, en stapt met gewaaierde staart over de klimboom. Ik zeg gedag, maar laat ze daarna uitrazen en weer zelf kalmeren. (Geleerd van de hondenfluisteraar). Om kwart over zes keert de rust terug. De grijze roodstaarten zitten stilletjes in een hoekje bij zoveel herrie.
Ik ga de vogels eten geven en zelf aan de slag in de keuken.
Na het eten zie ik dat de amazones een stuk zijn gekalmeerd maar nu gaan de grijzen aan de haal. Ik besluit om Max stiekem in de gaten te houden en hem dan - als het mogelijk is - op te laten stappen en in de reiskooi te plaatsen, zodat we even naar het park kunnen. Het is nu nog mooi weer. Het is best spannend, maar ik heb er vertrouwen in. De kooi staat klaar, krantje onderin, deurtje open. Max is rustig, slanke staart en geen flitsogen. Ik moet er nog bij vertrouwen dat ik de amazones nu niet bij elkaar heb gelaten. Dan laat ik Max opstappen en hij weigert. Hij loopt weg. Ik probeer het nog eens, weer deinst hij achteruit en verstopt zich achter speelgoed. Dat is wat zeg. Ik blijf rustig, jaag hem niet op en zet hem ook niet klem. Uiteindelijk tilt hij zijn pootje op en stap op. Hij is nerveuzig, maar als hij ziet dat we gaan wandelen (ik zeg ook dat we naar buiten gaan) ontspant hij. We hebben een leuke wandeling gehad, alle twee genoten van het weer en de omgeving.

Doorbraak

In de highlights van april kondigde ik het al aan: binnenkort ga ik Max weer op- en af laten stappen, en dat is vandaag gebeurd. Hij zat heel relaxed op de kooi van Noa, ik dacht "nu ga ik het doen". Dus niet lang nagedacht, zenuwachtig geweest of gespannen, nee, gewoon spontaan. Verbaasd keek Max mij aan, lichtte zijn pootje op en stapte op mijn hand. Parmantig keek hij rond, alsof hij ook een beetje overvallen was. Daarna heb ik hem weer af laten stappen op de klimboom. Er is weer een klein beetje vertrouwen gewonnen.

Een echte "goodmorning"

Dit is een echte goede morgen van de amazone. Schrik niet, wat hij komt als een duiveltje uit een doosje. Ik heb heel wat keren geprobeerd om hier een opname van te maken, maar steeds als ik met de camera kwam, hield hij zijn snavel. De film is daarom op redelijke afstand opgenomen.
Veel plezier.
'Goedemorgen' bekijken op YouTube

 

 

Met Max naar de Marathon

Het is heerlijk weer en de Marathon zoeft hier weer voorbij. Max was juist op tijd in een goede bui om mee naar buiten te kunnen. Ik durf hem nog steeds niet zomaar op de hand te laten stappen, terwijl er al heel lang niets engs meer is gebeurd. Maar goed, vertrouwen duurt soms lang.
Buiten geniet Max van alle activiteiten, het milde weer, het zonnetje aan de aandacht van andere mensen.

Papegaaienwandeling

De wandeling georganiseerd door de Moderne Papegaai in het Kralingse bos is verzet. Zondag hebben we hier de marathon en dan kun je haast niet in het bos komen. Het wordt zondag 28 april. Ik ga in ieder geval. Leuk voor de vogels, leuk voor mij om weer papegaaien-mensen te ontmoeten.

zelf takken halen

 

Vandaag is het een mooie dag, niet zo zonnig als gisteren, maar goed. Mijn plan was om met Max naar buiten te gaan, maar ja, je weet maar nooit. Ik ben een stuk minder dwingend geworden. Dat heeft onze relatie sterk verbeterd. Maar goed, al met al, een onverwachte vrije dag, Max in een goede mood, en wij konden naar buiten. Max heeft zelf wilgentakken gehaald. Hij heeft weer genoten, na zoveel tijd binnen te hebben gezeten. Alle luchtholtes zijn weer gevuld met frisse lucht.

Thuis is hij direct aan de slag gegaan met de takken.

Ik blijf het vreemd vinden dat Noa niks om die takkenboel geeft. Zij heeft liever kranten.   

 

Grondaanval

Ja, gekker moet het toch echt niet worden. Max ging vandaag vanaf de grond over in de aanval. Ik was met de vuilzak bezig, iets wat hem meestal wel triggert. Plotseling vliegt hij van zijn standaard en komt op de grond terecht. Als haan stapt hij rond. Dan heeft hij ineens in de gaten dat ik ook aanwezig ben. Hij komt op me af als een gans die de aanval inzet. Ik heb hem voorzichtig met de mop de juiste ringen op gewezen. Gelukkig koos hij voor de veiligheid van zijn kooi.
Als ik hem zo bekijk vind ik hem wel heel dapper, een kleine vogel heel kwetsbaar eigenlijk op de grond.  Ik kan me voorstellen dat een vreemde, of een inbreker bijvoorbeeld, behoorlijk schrik kan hebben van deze kleine groene, dappere krijger.

Aandacht en verveling

Ik ben er nu wel achter dat verveling en het missen van aandacht een combinatie is die tot problemen leidt. Zodra deze combinatie er niet is, dan gaat het goed. Een half uurtje wandelen lost veel op, maar niet alles natturlijk. Dus het is beter te kiezen voor een dagje thuisblijven (waardoor de papegaaien afleiding hebben) als kiezen voor een half uurtje wandelen buiten en vervolgens ze weer alleen laten. Verder doet een spelletje wonderen, maar ook kranten scheuren en takken knippen.
Ik moet me meer bewust zijn van de tijd die ik met hen doorbreng. Het is niet zo dat je continu met de vogels bezig moet zijn, maar het feit dat ze uit hun kooi kunnen, ik rond loop, is al voldoende om leukere huisgenootjes te zijn.