Hondenfluisteraar

Vandaag heb ik weer naar een uitzending gekeken van Cesar Millan, oftewel de dogwhisperer. Hij attendeerde de jonge moeder die drie honden had en een kleine baby, minder nerveus te doen. Ik linkte dit meteen aan mezelf. Naarmate ik minder stress ging vertonen in het zicht van mijn papegaaien, werden zij ook rustiger. Ik neem nu de leiding b.v. door Noa gewoon weer terug in haar kooi te brengen als zij uit zichzelf naar mij toe kwam wandelen. Ik vind dit nog steeds leuk, maar laat het niet meer toe.
Max heb ik ook een beetje met rust gelaten, niet juist willen gaan wandelen als hij net begonnen was met zijn dutje. Niet meer reageren op geschreeuw, niet meer angstig langs zijn kooi lopen, bang een beet te krijgen. Van de week kwam Max op de grond terecht, ik heb hem daarna op laten stappen en op zijn kooi gezet. Heel blij werd ik er van. Vorig jaar was dit onmogelijk vanwege alle agressie. Ik heb bij mijzelf  heel wat veranderd, waardoor mijn dieren ook zijn veranderd. Het heeft allemaal weinig met fluisteren te maken, meer met observeren van hoe het in de natuur werkt. mjn

Als ik op mijn blog terugkijk naar vorig jaar, dan kan ik zeggen dat er heel wat veranderd is. Ik ben dit jaar nog niet gebeten, terwijl ik gewoon de voerbakjes en waterbakje vul, zonder dat ik Max eerst opsluit in zijn kooi. En er wordt een stuk minder geschreeuwd. Ik heb vandaag ook gewoon een uur buiten gezeten, zonder dat er geschreeuwd werd. Vanmorgen vroeg heb ik een aantal filmpjes opgenomen in de hoop de zogenaamde "ochtendschreeuw" van Max vast te leggen. Het gebeurde gewoon niet. 
Cesar Milan zegt : Angst brengt agressie, soms creëer je iets heel verkeerds door onzekerheid.

gezelligheid alom

De titel van deze blog is niet waar. Noa is weer in haar stemming. Ze zit bij mij op de stoel, maar zodra ik een kopje koffie ga inschenken, is het janken geblazen. Noa jankt echt. Haar vleugels hangen half af en ze maakt steeds doordringender het jankgeluid. Dit houdt op zodra ik weer in de stoel zit. Bij de volgende beweging, even iets uit de kast pakken, begint het meteen weer. (Ik zal hier eens een filmpje van opnemen.)
Opstappen en terug in de kooi, levert mij een bloedende hand op, want ze knijpt zodanig in mij vel, dat dit kapot gaat. Ze hangt bijna scheef aan mijn hand geklemd.  Ik merk dat ik geirriteerd raak. Hou op, knijp me niet en jank niet zo! Please!
Is dit aangeleerd gedrag, is ze ergens bang voor, er gebeurt niks engs als ik iets uit de kast ga pakken. Geen enge geluiden, flitsen of schaduwen, niets. Wat is er aan de hand. Of speelt ze angst?.......
Ik zet haar op de speelboom, waar ze ook weer erbarmelijk gaat zitten janken. Uiteindelijk concludeer ik dat ik niet veel goeds meer voor haar kan betekenen, dus dan maar vervroegd slapen.
Gezellige avond!

Prooidier

Gisteren keek ik gefascineerd naar de DVD van Planet Earth. Ik zat zo te mijmeren over de prooidieren en ik probeerde me iets van hun angst voor te stellen. Dat je als jong dier opgejaagd wordt door een roofdier of zelfs roofdieren. Ik realiseerde me dat mijn papegaaien ook prooidieren zijn. Zij hebben bij mij natuurlijk niets te vrezen, maar ik kan begrijpen dat bijvoorbeeld voor Max, een amazone die veelal in de bomen zit veilig onder gebladerte, er minder te vrezen is als voor grijze roodstaarten. Die eten vaak op de grond met een hele groep. Eén van hen staat op de uitkijk, de anderen zijn heel alert. Iedere verandering wordt gezien als potentieel gevaar. Ik heb al eens eerder iets over angst geschreven. Ik probeerde me toen ook een voorstelling te maken met wat dat is. Wanneer ga je als prooidier denken, dat het allemaal wel veilig is in je buurt?

Angst

Ik probeer me een voorstelling te maken. De grijze roodstaart schrikt angstig terug als ik met een nagelvijltje speel in haar buurt. Ik wil namelijk haar nagels kunnen vijlen. Om haar langzaam te laten wennen, pak ik iedere keer als zij bij me zit, de vijl en ga er mee spelen. Het is de bedoeling dat ik haar er vertrouwd mee maak en ik probeer te voorkomen dat er een angstreactie ontstaat. Angst is namelijk niet makkelijk te overwinnen. Daarom probeer ik me een voorstelling te maken. Ik haal me een situatie voor de geest waarbij ik echt bang ben, dan ben je wel enigszins gerust te stellen, maar de gevoelens blijven aanwezig. Afleiding helpt, en iets lekkers ook.