Rustig

Het is zo rustig hier met vier papegaaien. Iedere avond vraag ik me weer af wanneer barst het los? Het gebeurt gewoonweg niet. Tuurlijk, ze hebben hun momentjes, maar dat is niets in vergelijking met voorheen. Zouden papegaaien dan werkelijk toch zo gevoelig zijn voor de stemming en de stress van hun baasjes? Ik kan het bijna niet geloven, nog niet althans. Ik geloof ook niet dat ik zonder stress ben. Ieder mens heeft wel even last van spanning. Ik doe een testje. Het ultieme stressmoment voor mij is als ik weer eens mijn inlogcodes kwijt ben. Ik loop dan rood aan, zoek wanhopig naar mijn boekje, maar er gebeurt op papegaaiengebied niks bijzonders. De een strijkt zijn veren, de ander pikt een brokje. Maar dan, als er even later sprake is van echte stress bij mij: wachtwoord is niet goed. Wel dan raak ik blijkbaar echt gestrest en nemen de vogels dat meteen over. Schreeuwend en bijna jankend volgen ze mij gehannes met allerlei geheime plekjes waar ik wachtwoorden noteer. Ik moet voor hen in ieder geval wel echt stress hebben, geen nep. Leerzaam onderzoekje. Mijn oplossing voor dit moment: dit soort klusjes doen als de vogels slapen.

Samen een appel eten schept een band

 

 

Samen een appel eten. Gezellige zondagmiddag met vier papegaaien en het is echt rustig. Ik hoef het huis niet uit te vluchten. Vanmorgen heb ik de kooien en de speelplaats schoongemaakt, ook toen waren ze niet luidruchtig. Wel iets meer opgewonden dan normaal. Ik vraag me echt steeds af of ik degene ben die is veranderd, ben ik reden geweest van zoveel geschreeuw en gebijt? Maar ben ik nu ook reden van alle rust en harmonie in huis? Terwijl ik dit schrijf weet ik ook dat er straks weer een luidruchtig moment zal zijn: etenstijd. Om mezelf te controleren in die omstandigheden, doe ik oordopjes in. Zo reageer ik minder heftig, vaak helemaal niet. Ik constateer een feit: ze zijn druk. Ik loop rustig door de kamer en ben bezig met die dingen die ik doe, ik negeer het geluid gewoon. Blijkbaar is dat voldoende om die luidruchtige momenten niet nog luidruchtiger te maken en ook niet om ze uren te laten duren. 



Problemen

Ik kom gestressd thuis, maar realiseer me niet dat Noa heel de dag bang is geweest voor de aanblik van haar nieuwe zitstok. Max maakt daar meteen gebruik door als een haan, ook over Noa's kooi te wandelen. Alles loopt uit de hand. Rust, rust, rust is nu belangrijk. Maar waar haal ik dat vandaan? Ondanks alle ellende na een dag stress op mijn werk, heb ik toch geprobeerd de situatie weer rustig te krijgen. Ik heb de klimboom weggehaald, zodat Max niet kon doen wat hij wilde. Hij trok zich terug op zijn eigen kooi. Na enige tijd is de situatie veranderd. Ik weet niet of dit zowiezo was gebeurd, maar het is wel een leermoment voor mij. Ik heb ook de nieuwe zitstok verwijderd, dat moet anders.