Vermijden

Ik ontloop het probleem een beetje. Ik stop oordopjes in mijn oren en loop met een grote boog langs de kooi. Het wordt najaar en de vakantiepapegaaien komen drie weken logeren. Max moet ik veelal apart houden, omdat hij bijt, en de andere papegaaien verjaagt. Hij zit als een soort koning boven op de speelboom, terwijl de anderen zich over de grond uit de voeten maken. Ik moet extra oppassen omdat hij ook naar pootjes bijt.  Ik plan zijn vrijheden buiten kooi, zodat de anderen veilig zijn. Ik vraag me toenemend af of dit wel een leuk leven voor hem is. 

Ik surf het internet af en vind een cursus over papegaaiengedrag. Ik besluit de webmaster van de site te mailen en mijn wanhoop uit te spreken. Ik word meteen teruggemaild met enkele tips.  Zij geven een cursus,  ergens in Schiedam, dat is niet zo ver weg. Ik besluit me op te geven. 

Gedragscursus

Gedragscursus

Ik had, toen ik Max pas had, al eens een cursus gedaan. Het was een vierdaagse cursus, waarin de algemene verzorging, gedrag en trainingen aan bod zijn gekomen. Ik bladerde de informatie nog eens door. Iets over partnergedrag misschien, Ach nee, ik laat Max nooit op mijn schouder zitten, ik raak zijn lijf nooit aan, hooguit even kopje krauwen. Met het voeren zat ik nog wel even. Amazones zijn wat gevoelig, ze worden eigenlijk alleen gevoerd als ze ziek zijn en dan wel door hun partner. Max wordt dagelijks door mij gevoerd.  Hmm. Nu ik het zo schrijf, is dat nog wel een aandachtspuntje.

Trainen vind ik erg moeilijk met een papegaai die niet helemaal betrouwbaar is. Negen van de tien keer reageerde hij op mijn trainingspogingen, met opgewonden gedrag: een groot uitgewaaierde staart, felle ogen. Als ik hem liet draaien op een stok, of iets anders eenvoudigs, dan eindigde de training meestal in tranen, mijn tranen wel te verstaan. Een beet bleef meestal niet lang uit.

Ik ga m’n voorraadje boeken raadplegen.