Veel vaker samen

Ik probeer zoveel mogelijk de vogels samen te laten zijn. Dus samen spelen op de klimboom. Vaak is het nog samen ruzie maken of zelfs vechten, waarbij één van beiden wegvliegt. Soms is het Noa, soms is het Max. En als het Max is moet ik nog wel steeds wat overwinnen om het van de kast te halen, op te laten stappen op de hand en hem weer terug te brengen naar zijn kooi of de klimboom. Toch is het al een paar maanden geleden zelf dat ik de laatste beet heb opgelopen. 11 november 2012 om precies te zijn.  Hoelang zou dit gaan duren. Die vrees om gebeten te worden? 

Haal de pleisters maar weer!

Ja hoor, één moment van onoplettendheid, en mogelijk ook een kwestie van even mijn plannen nastreven, en de Amazone hangt al weer in mijn toch al zo getergde rechter hand. Ik wil zo graag het beste voor hem. Dan zie ik dat de zon door komt, en dan denk ik dat het nu het moment is om met Max even naar buiten te gaan. Maar Max denkt daar dan net even heel anders over. Waarom doe ik dit? Ben ik niet het juiste baasje voor hem? Ben ik hardleers? Heb ik eigenlijk te weinig tijd voor papegaaien?

Ik heb uitgehuild bij het forum van de Vrolijke Papegaai. Zij hebben mij geprobeerd gerust te stellen en dat is gedeeltelijk wel gelukt. Een persoon zei dat ze van mening van dat Max wel een moeilijke papegaai leek. Ik heb veel tips gekregen, om de beten in mijn handen te voorkomen. Ik heb een touwring, waar ik hem aan zal laten wennen, en ik ga het proberen met een handdoek om mijn hand. Een persoon zei ook dat ik eerst in huis het vertrouwen weer op moest bouwen en gedrag af moet lezen en dan pas weer naar buiten moet gaan.   Ik ga weer aan de slag!

Evaluatie

Sinds de start van dit blog heb ik heel wat bereikt. Ik weet zeker dat het heeft geholpen dat ik bijna dagelijks dit blog heb bijgehouden. Alles wat ik tegenkwam, waar ik tegenaan liep, wat ik hoorde of wat ik las heb vastgelegd in dit blog. Het is makkelijk terug te lezen door de labels te zoeken. Soms als ik even minder alert was, zocht ik op m'n eigen blog terug hoe het komt dat er een terugval is.
Wat ik tot nu toe bereikt heb:
1. ik ben niet meer gebeten.
2. er wordt niet meer geschreeuwd als ik de kamer even verlaat.
3. er wordt überhaupt minder geschreeuwd.
4. het vertrouwen (van twee kanten) is aanzienlijk verbeterd.

Ik ben er nog lang niet, want het is nu najaar en dat is een relatief "makkelijk" seizoen. De dagen worden korter, de papegaai is in de rui en daarom minder hormonaal en het wordt kouder.

aanval of spel

Vandaag was er weer een serieuze aanval van de amazone. Ik kon nog nauwelijks wegkomen. Met heel z'n lijf ging hij over tot bijten. Mijn schrikreactie was, hem meteen bestraffend toe te spreken. Dat maakte niet de minste indruk.
Ik ben er gewoon weer ingetrapt. Met zijn meest zachtste stemmetje - en dat klinkt echt zo oprecht lief - zegt hij "lekker buiten spelen". Mijn reactie is dan - en mijn hart smelt - dat ik hem mee wil nemen naar buiten. Zodra ik dichterbij kom, trakteert hij mij op een gerichte aanval.
Ik ben moe, en daarom ben ik minder op mijn hoede. Toch denk ik niet dat dit hormonaal gedrag is, volgens mij is dit een spelletje.

Niet gebeten worden!

Gisteren was het weer zo'n dag. Gewoon een rustige zondag zonder veel bijzonderheden. De amazone heeft gerommeld met zijn takken was over het algemeen rustig. Geen geschreeuw, ook als ik de kamer verliet niet. Prima. Geen klachten. 's Morgens ben ik met de Grijze roodstaart naar het park geweest. Zij heeft voor het eerst op een echte tak in een echt boom gezeten, wel onder protest, want zij houdt niet zo van al dat "natuurlijke".
's Middags is het mijn plan om Max mee te nemen voor een wandeling. 's Middags is hij over het algemeen beter te pruimen. Maar wat gebeurt er, steeds als ik in de buurt kom, dan haalt hij uit. Met zijn flitsende ogen, staart uitgewaaierd probeert hij mijn weg te jagen. Ik waarschuw hem met een streng "nee", en "pas op". Ik laat hem dan even zitten maar na een half uur herhaalt zich dit. Ik laat hem met een streng "stap op" opstappen op de touwring, hij doet dat met één poot (en ik neem naar genoegen mee). Ik weet niet of ik hier fout aan gedaan heb, maar ik had het idee dat ik hem anders zou gaan "breken", en daar voel ik niet veel voor.
Helaas, geen wandeling voor Max, maar ik heb er voor gekozen om me niet te laten bijten!
Later die middag, ik zat al met natte haren en een joggingbroek aan, hoorde ik Max knarsen en zat hij heeft rustig op zijn klimboom. Ik nam meteen het besluit om toch nog naar buiten met hem te gaan. Dat verliep goed. Het blijft opletten dus!

Gedragscursus

Gedragscursus

Ik had, toen ik Max pas had, al eens een cursus gedaan. Het was een vierdaagse cursus, waarin de algemene verzorging, gedrag en trainingen aan bod zijn gekomen. Ik bladerde de informatie nog eens door. Iets over partnergedrag misschien, Ach nee, ik laat Max nooit op mijn schouder zitten, ik raak zijn lijf nooit aan, hooguit even kopje krauwen. Met het voeren zat ik nog wel even. Amazones zijn wat gevoelig, ze worden eigenlijk alleen gevoerd als ze ziek zijn en dan wel door hun partner. Max wordt dagelijks door mij gevoerd.  Hmm. Nu ik het zo schrijf, is dat nog wel een aandachtspuntje.

Trainen vind ik erg moeilijk met een papegaai die niet helemaal betrouwbaar is. Negen van de tien keer reageerde hij op mijn trainingspogingen, met opgewonden gedrag: een groot uitgewaaierde staart, felle ogen. Als ik hem liet draaien op een stok, of iets anders eenvoudigs, dan eindigde de training meestal in tranen, mijn tranen wel te verstaan. Een beet bleef meestal niet lang uit.

Ik ga m’n voorraadje boeken raadplegen.