Noa's kooi

 

 

Binnen een uur tijd heeft Noa haar schone kooi, de bodem bedekt met nieuwe kranten, omgetoverd in deze zooi. De amazonepapegaaien laten hun kooi meestal ongemoeid, vinden een oud tijdschrift ook wel leuk om te knippen. Maar de grijzen zijn slopers. Ook Ben gooit zijn etensbak (lees hondenvoerbak, want andere gooit hij zo door de kamer) door zijn hele kooi heen. Flinke klappen schrikken mij soms overeind, wat! Dat is Ben die speelt met de zijn bak. Ook trekt hij de krant onder de bak uit, frommelt of gooit hem uit zijn kooi. Ik heb het er maar druk mee om het huis een beetje schoon te houden.  

Paniek (of toch niet)

 

Max heeft zijn eigen snoepstokje helemaal opgegeten en is begonnen aan die van Noa. Plotseling bemerkt Noa dat Max in haar kooi zit. Zij probeert hem behoorlijk te intimideren, Max trekt zich zo ver mogelijk terug.  Ik hou ze wel in de gaten, maak vluchtweggetjes (bakjes verwijderen e.d.) maar grijp niet in. Na enkele minuten verlaat Noa de kooi en gaat op het deurtje zitten. Max is niet van zins te vertrekken en gaat heerlijk verder eten.

Beiden slapen dus vannacht in een andere kooi omdat Max niet weggaat. Hij zit waar hij zit.

 

 

Kooien

 

Vandaag ben ik weer een "beetje dom" geweest. Ik ben aan het behangen en druk in huis. De vogels hebben dit met de nodige stress ondergaan. Al een tijdje speel ik met de gedachten om de kooi van Max weer op de standaard te zetten, omdat hij er niet zo gelukkig in leek te zijn. Als ik van mijn werk kom, merk ik dat hij opgelucht zijn plaatsje op de standaard inneemt. Omdat ik nu vrij ben en druk in huis bezig ben, nam ik het besluit om de kooi maar meteen weer op de standaard te zetten. Hoe dom. Wat gebeurt er. Precies de dingen die toentertijd redenen waren om de kooi lager te zetten. Hij blijft nu op zijn kooi en gaat deze fel verdedigen. Hij kijkt niet meer om naar de speelstandaard. Ook is er geen interactie meer met Noa. Met een stukje fruit heb ik hem van zijn kooi gelokt en toen meteen de kooi weggetrokken, zodat hij op de stadaard zit en er niet vanaf kan.

Weer wat geleerd!

 

Geduld

Vanmorgen bij het kooien schoonmaken, heb ik net niet goed opgelet. Max zat op de klimboom en ik ging de kooi schoonmaken en het speelgoed wisselen. Ik draai me om en Max zit prinsheerlijk op zijn kooi. Breeduit zodat ik er niet meer langs durf. Of kan het wel? Het ziet er zo rustig uit, geen aanval.  Toch aan zijn uitgewaaierde staart te zien, laat ik hem toch maar even zo zitten. Geduld, is iets wat ik vaker moet toepassen bij de papegaaien. Geduld. 

Op onderzoek uit....

Vanmorgen trof ik een lege kooi aan. Gelukkig niets dramatisch hoor. Ik hoefde eigenlijk alleen het spoor van poepjes, snippers en kruimels te volgen om de vermiste papegaai te vinden. Noa heeft zich vannacht uit haar kooi gewurmd en is op onderzoek uitgegaan. En ze liet een spoor van vernieling achter. Aan de onderkant van de bank hing een sliert vulling naar buiten, van de plinten langs de muur waren hapjes genomen en in de keuken was een plastic tas gesneuveld. Overal poepjes. Ik heb de dader terug in haar kooi gezet.
Ik merk al een paar dagen dat Noa haar kooi zat is, 's avonds wandelt ze ook graag zelf door het hele huis. Op zich vind ik het wel leuk, maar ze knaagt overal aan. Bovendien laat ze overal hoopjes achter.
Vandaag heb ik, nadat ik de kooien heb schoongemaakt, alle speelgoed vervangen door iets anders. Ook heb ik een tijdschrift geklemd tussen de stijlen, zodat zij lekker kan scheuren.

Schoonmaken

De kooien schoonmaken is nu niet meer zo'n heikel punt. Maar nu ligt het probleem bij de klimboom. De amazone zit namelijk heel de dag, met uitzonder als we even naar buiten gaan en als hij snel een hapje eet, op zijn klimboom. De speelplaats eens even goed schoonmaken lukt dan niet meer. Ik klaag niet hoor, ik ben al lang blij dat het zo goed gaat de laatste tijd.
Ik lok hem van de speelplaats af door iets lekkers, dan doe ik de kooi op slot, waar na ik de standaard kan schoonmaken. Je snapt het al, dat lokken van zijn standaard duurt soms wel even. Daarom kan je de schoonmaak ook niet zo goed plannen. Vanmorgen had ik het opgegeven en was gaan stofzuigen en dweilen, toen ging meneer wel in zijn kooi en kon ik na het opruimen van de speelboom, weer opnieuw stofzuigen en dweilen. Volgens mij geniet hij van deze interactie.

Schreeuwen

Ik heb in de twee weken ontdekt dat de Amazone schreeuwt in en op zijn kooi en dat hij dat nauwelijks doet, wanneer hij op zijn klimboom zit. Ik vind het nogal frappant. Vanmiddag ontdekte ik eigenlijk het verschil. Van de week schreef ik al dat ik vind dat hij minder goed eet. Dus gaf ik hem eten en sloot hem op in zijn kooi, zodat hij niet afgeleid werd en rustig zijn pellets op kon eten. Toen ik daarna de kamer verliet, begon hij - geheel tegen wat ik de laatste dagen van hem gewend ben - klaaglijk te schreeuwen. Toen ik terug kwam gaf ik natuurlijk geen aandacht, maar ik zag wel dat hij weer plat op zijn stok zat te schreeuwen. Een half uur later heb ik hem uit de kooi gehaald, en meteen klom hij naar zijn klimstandaard. Als testje verliet ik weer de kamer, en ... je raad het al, er gebeurde niets. Geen geschreeuw, geen geflapper, niets. Ook nu ik dit stukje schrijf, in een andere kamer, geen geschreeuw. Kan toeval zijn, maar toch?

Vermijden

Ik ontloop het probleem een beetje. Ik stop oordopjes in mijn oren en loop met een grote boog langs de kooi. Het wordt najaar en de vakantiepapegaaien komen drie weken logeren. Max moet ik veelal apart houden, omdat hij bijt, en de andere papegaaien verjaagt. Hij zit als een soort koning boven op de speelboom, terwijl de anderen zich over de grond uit de voeten maken. Ik moet extra oppassen omdat hij ook naar pootjes bijt.  Ik plan zijn vrijheden buiten kooi, zodat de anderen veilig zijn. Ik vraag me toenemend af of dit wel een leuk leven voor hem is. 

Ik surf het internet af en vind een cursus over papegaaiengedrag. Ik besluit de webmaster van de site te mailen en mijn wanhoop uit te spreken. Ik word meteen teruggemaild met enkele tips.  Zij geven een cursus,  ergens in Schiedam, dat is niet zo ver weg. Ik besluit me op te geven.