Highlights februari 2013

Terugkijkend op de maand februari kan ik zeggen dat het één week zeer goed is gegaan. Dat is de week geweest waarin ik ziek thuis was. Ik ben natuurlijk wel vaker vrij van het werk, maar niet altijd thuis. En nu wel. Ik heb weer het één en ander geleerd over mijn vogels.
In deze week zijn het echt modelpapegaaien, weet je, zoals ik ze zie bij andere mensen. Gewoon wel hun luidruchtige momenten, maar niet het agressieve, of continu plat op de stok zitten (als een eend) en bedelen. Kortom het continu aandacht vragen en opeisen.
Na die week, ben ik weer gaan werken, en daarna is het gedrag meteen weer veranderd. Gelukkig niet agressief, maar wel aandacht vragend. Ze zitten natuurlijk wel vaak alleen, het zijn lange werkdagen  voor mij, maar ook voor de vogels. Op moment dat ik tijd heb om ze aandacht te geven, zijn ze vaak nog zo opgewonden van het feit dat er weer iemand is, dat spelen uitmondt in bijten en schreeuwen.
Ik ga vandaag mijn agenda bekijken en zorgen dat ik wat "quality time" plan.

 

Fijne Kerst

Het is Kerst. Het is een moeilijke tijd geweest voor de papegaaien. Ik had weinig tijd voor ze, iedereen is druk,de hele hun zo vertrouwde omgeving staat op stelten door alle kerstversiering, knipperlampjes, en bomen in huis.
Nog even en dan barst het bombardement van oudjaar weer los.
Gisteren had ik vrij, en ik probeerde het voor hen een beetje "als normaal" te houden, zodat ze weer even in de routine komen. Ook krijgen ze een lekkere zoete druif. Met tweede Kerstdag ga ik weg. Ik laat dan de radio aan, zorg voor een lichtje en een lekker snoepstokje.

rechtvaardigen

Wat mij de afgelopen week enorm heeft beziggehouden is hoe kan ik het rechtvaardigen dat ik in mijn huis zulke agressie tolereer van een huisdier? Ik accepteer zowiezo geen agressie in mijn buurt. Ik heb voor een huisdier gekozen, en dat huisdier is soms agressief naar mij. Hoe kan ik dat rechtvaardigen? Misschien omdat mijn amazone soms zegt: "Mijn leven duurt lang, Elke scheiding  is pijnlijk voor mij. Besef dat,  voordat je besluit afstand van mij te doet". 

Heftig he? 

Als ik zover ben dat ik het kan accepteren omdat het bij zijn natuur hoort, heb ik meer rust. Als ik weet dat hij redelijk gelukkig is, kan ik ook verder. Maar dat is allemaal nog niet zover. Als ik dat filmpje zie, over de amazones in vrije vlucht, in mijn ogen zeer gelukkig, dan val ik weer terug in piekeren. 

Lievelieve Max, wat doe ik fout? 

Halloween

Spannende Halloween.

Oordoppen-dag

Gisteren was het weer zo'n drama. Er wordt zeer luid geschreeuwd en ook al zit ik gewoon in het zicht van de amazone, hij schreeuwt, schreeuwt en doet er nog een tandje bij. Ik heb mijn hulp in noodgevallen er bij gepakt, mijn oordopjes. Anders is het werkelijk niet vol te houden. Vanmiddag wil ik administratie gaan doen, maar ik kan me echt niet concentreren, als ik steeds nageschreeuwd word.
Ik controleer snel mijn blog van de afgelopen weken:
1. ik heb muziek aanstaan
2. ik loop veel heen en weer (opruimen, spullen pakken in andere kamer)
3. het is somber weer
Wat zijn mijn mogelijkheden om het op te lossen.
1. afleiden
2. negeren (bijna onmogelijk, want het voelt zo vijandig dat geschreeuw)
3. Muziek afzetten

Ik ga het proberen.
Ik heb de muziek uit gezet, daarna ging het een stuk beter. Ook het heen en weer lopen, heb ik verminderd. Weer een goede reden om dit blog bij te houden, want ook nu had ik een soort reminder.

Gedragscursus

Gedragscursus

Ik had, toen ik Max pas had, al eens een cursus gedaan. Het was een vierdaagse cursus, waarin de algemene verzorging, gedrag en trainingen aan bod zijn gekomen. Ik bladerde de informatie nog eens door. Iets over partnergedrag misschien, Ach nee, ik laat Max nooit op mijn schouder zitten, ik raak zijn lijf nooit aan, hooguit even kopje krauwen. Met het voeren zat ik nog wel even. Amazones zijn wat gevoelig, ze worden eigenlijk alleen gevoerd als ze ziek zijn en dan wel door hun partner. Max wordt dagelijks door mij gevoerd.  Hmm. Nu ik het zo schrijf, is dat nog wel een aandachtspuntje.

Trainen vind ik erg moeilijk met een papegaai die niet helemaal betrouwbaar is. Negen van de tien keer reageerde hij op mijn trainingspogingen, met opgewonden gedrag: een groot uitgewaaierde staart, felle ogen. Als ik hem liet draaien op een stok, of iets anders eenvoudigs, dan eindigde de training meestal in tranen, mijn tranen wel te verstaan. Een beet bleef meestal niet lang uit.

Ik ga m’n voorraadje boeken raadplegen.